Kâğıt FenerThe Swallow and the Plane TreeKırlangıç ile Çınar
Left behind by her flock on the morning of the great migration, a young swallow spends the winter beside a seven-hundred-year-old plane tree. It teaches her not to fly, but to wait.Göç sabahı sürüsünden geride kalan genç bir kırlangıç, kışı yedi yüz yaşındaki bir çınarın yanında geçirir. Çınar ona uçmayı değil, beklemeyi öğretir.
Every summer the swallows line up on the wire beside the great plane tree in the village square. This year, for the first time, Telli is among them. On the last morning of September the flock rises for the long journey south, but the wind does not wait for her. Telli tumbles, hurts her wing and lands in the leaves at the foot of the old tree.Her yaz kırlangıçlar köy meydanındaki ulu çınarın yanındaki tellere dizilir. Bu yaz aralarında ilk kez Telli de var. Eylülün son sabahı sürü uzun yolculuk için havalanır, ama rüzgâr onu beklemez. Telli savrulur, kanadını incitir ve yaşlı ağacın dibindeki yaprakların arasına düşer.
She calls after her flock. The one who answers is the tree. For seven hundred years it has never moved, yet the whole world has come to it: caravans, a fountain being built, children doing their lessons in its shade. Over one long winter, with the help of a girl named Defne and her grandfather, a retired village teacher, Telli learns that leaving is not the only way, and that some places exist so that you can come back.Sürüsüne seslenir. Ona cevap veren ise ağaçtır. Yedi yüz yıldır yerinden kıpırdamamış, ama bütün dünya ona gelmiştir: kervanlar, yapılan bir çeşme, gölgesinde ders çalışan çocuklar. Uzun bir kış boyunca, Defne adlı bir kız ve emekli köy öğretmeni dedesinin yardımıyla Telli, gitmenin tek yol olmadığını, bazı yerlerin dönebilesin diye var olduğunu öğrenir.
Who lives in the squareMeydanda kimler var
A young swallow in her first year. Curious, restless, always in a hurry to be somewhere else. Named for the long streamers of her tail.İlk yılını yaşayan genç bir kırlangıç. Meraklı, sabırsız, hep bir yere yetişmek ister. Adını uzun kuyruk tellerinden alır.
Seven hundred years old, the heart of the village square. Slow, wise, quietly funny. It has no face: it speaks through the rustle of its leaves and the light between them.Yedi yüz yaşında, köy meydanının kalbi. Ağır, bilge, ince esprili. Yüzü yok: yapraklarının hışırtısı ve aralarından süzülen ışıkla konuşur.
A nine-year-old girl who lives by the square with her grandfather. She says little and notices everything.Meydanın yanında dedesiyle yaşayan dokuz yaşında bir kız. Az konuşur, her şeyi fark eder.
A retired village teacher who sits under the tree every day. As a boy, he carved his name into its trunk.Her gün çınarın dibinde oturan emekli köy öğretmeni. Çocukken adını ağacın gövdesine kazımıştı.
From the first sceneİlk sahneden
Interested in the film?Filmle ilgileniyor musunuz?
Festival programmers, broadcasters and press can request a screener and the full press kit.Festival programcıları, yayıncılar ve basın, izleme bağlantısı ve basın dosyasının tamamını isteyebilir.
info@kagitfener.com